Het leven - Jeugd
"Ik was het kind van notabelen in een Zeeuws dorp en dat houdt iets in. Dat houdt in dat je als kind eenzaam bent, een buitenstaander, een kind voor wie de vriendjes worden gevraagd en waar je als kind naar vriendjes wordt toegestuurd. Ik heb dat ervaren als een voortdurend weer afgestoten worden,er niet bij horen, en dat is iets vreselijks. Zij droegen hun Zeeuwse klederdracht, maar ik was een stadskind omdat mijn ouders stadsmensen waren met alles wat daar bij hoort. Het waren bovendien intellectuelen met boeken om zich heen, en een kind uit zo'n milieu met stadskleertjes wordt niet geaccepteerd door kinderen die, nou ja, boerenkinderen, andere kinderen zijn. Dan sta je er buiten, en wat gebeurt er dan, dan wil je graag altijd wezen als anderen, precies hetzelfde, daar heb ik altijd naar gestreefd, en het is me nooit helemaal gelukt. Ik voel het nog altijd. Een heleboel van mijn schrijven zit daarin. Zoek naar een gemeenschappelijke deler. Wat hebben mensen gemeen."
"De kerk en het orgel. Aan de oppervlakte was het één en al christelijke waardigheid, christelijke normen, maar daaronder... daar broeide veel. En ik voelde, als kind, hier klopt iets niet.”
[Interview in: HN Magazine 23 maart 1985] |
| |
"Toen ik wat ouder was, twaalf, dertien, waren er verschillende dominees uit de buurt, die bij ons thuis kwamen. Die knepen me in mijn billen. Eén,hij had een grijze baard, die wou met me musiceren en als mijn ouders dan de kamer uit waren, wilde hij me zoenen en van alles. Ik zie me nog om de tafel rennen om aan hem te ontkomen, maar hij pakte me toch. Ik durfde daar niets over aan mijn ouders te zeggen. Die praatten dan over die dominees met zoveel eerbied, over wat ze over Christus zeiden en zo. Dan zat ik erbij met een soort verslagenheid van hoe dat nu allemaal kon. En met schuldgevoel. Belachelijk genoeg had ik schuldgevoel!"
[Interview in: Margriet 9 oktober 1981] |
| |
"Ik heb van alles gedaan, kandidaat notaris studeren, dat wilde ik helemaal niet, maar ik werd ertoe geprest door mijn ouders. Schoevers, secretaresse, een jaar Duitsland om de taal te leren. Niets lukte en ik wilde ook niets. Dat is meestal zo, ik wilde niets, maar ik wist ook niet wat ik wel wilde. Eindelijk ben toen op die bibliotheek terechtgekomen en die combinatie lag me goed. (...) Ik had ook altijd andere vriendjes en verloofden, want dat hing er natuurlijk ook mee samen. In die bibliotheektijd werd ik een echte brave tut. Als ik daar op terug kijk was ik wel een degelijke juffrouw, ja,verschrikkelijk degelijk."
[Interview in: Beatrijs Maart 1967] |
| |
|
