|
Knalletjes
Ergens mocht ze haar wel. Ze was in ieder geval niet bang. En een warme mens. Burgemeester Rosa van Alkemade stak een sigaretje op en ging er eens lekker voor zitten. Trea Hoogvliet rook naar fris en vertrouwd, als haar eigen moeder. En met plezier dacht ze terug aan de afgelopen dagen. De ontvangst, de afdronk na bij het vuur. Ze had een extra lekker flesje open getrokken en er klonken knalletjes in de haard, de terrasdeuren op een kier. Met Trea kwam het wel goed, had ze die avond besloten. Ze begon te lezen:
Het gif van de spin,
door burgemeester Rosa van Alkemade
De mens lijdt het meest aan het lijden dat hij vreest. Gek genoeg kon ik aan niets anders meer denken toen ik de stille verontrusting van Lodewijk van Gestel in deze rubriek had gelezen, naar aanleiding van de presentatie van het Beagle Instituut in gemeenschapshuis Het Volle Leven.
De normaal zo genuanceerde kritische Lodewiek - wat is er toch met je aan de hand Lodewiek!- laat zich nu leiden door onwetendheid en ongedefinieerde angst. En angst is een slechte raadgever, altijd paraat om als een stiekem insect genadeloos toe te slaan. Juist daarom ondersteunde ik van harte het initiatief van John P. Welcome, persvoorlichter van het Beagle instituut, om op die bewuste avond het Doornveldse publiek op zo’n toepasselijke manier kennis te laten maken met hun werkzaamheden. Tot aan het ongelukkige optreden van Trea Hoogvliet, ‘n overtreffende trap van die zelfde angst, was ik - volgens Lodewiek slecht geacteerd - toch echt heel erg gecharmeerd van de hele entourage.
Frankensteinvoedsel?
Afgelopen week heb ik met Trea, op uitnodiging van John P. Welcome, een fantastische rondleiding gehad door het instituut. Namens zijn bedrijf had Welcome aangeboden om de stomerijkosten, die het gevolg waren van Trea’s optreden, geheel voor zijn rekening te nemen. Als tegenprestatie heeft ze haar schroom overwonnen en is ingegaan op de uitnodiging om zich ter plekke te laten voorlichten. Onze bevlogen Trea was naar haar eigen zeggen doodsbang geweest. Nachtmerries had ze gehad, van schapen zo groot als olifanten en koeien die zichzelf konden melken. Ze had gedacht dat het een spookhuis zou zijn met Frankensteinvoedsel en gruwelijk misvormde gekloonde wezens. Maar nu kon ze met eigen ogen zien dat deze technologie veel voor ons kan betekenen en dat het zonde zou zijn om ons nu al af te keren van een wetenschap, die weliswaar nog in de kinderschoenen staat maar die een wezenlijke bijdrage kan leveren aan de welvaart van de mens.
Vriendinnen
Ik heb de stellige indruk dat er overtuigende argumenten zijn aangereikt waarmee Trea haar standpunten opnieuw zal bezien. Bij het afscheid drukte ze een verbouwereerde John P. Welcome joviaal aan haar boezem. Want zo kennen we haar ook! Daarna hebben we bij mij thuis onder het genot van een glaasje rood de zaken uitgesproken en zijn als goede vriendinnen uit elkaar gegaan. En zo hoort het ook in een gemeente waar we gewend zijn om alle problemen met elkáár op te lossen.
Een vreemde opwinding
Angst jaagt mensen op de kast. De suggestie van de voedselvergiftiging is daar een voorbeeld van. Er lijkt geen oorzakelijk verband tussen de presentatie in ‘Het Volle Leven’ en de huiduitslag van Sta Bunders en Annie Bakker. Maar angst kan wel tot paniek lijden. Zoals u waarschijnlijk weet ben ik nogal een globetrotter. Op een van mijn reizen door Zuid-Amerika, tijdens een nachtelijk expeditie door de jungle, lagen we aan de rand van een riviertje. We schenen met zaklantarens over het water. De ogen van enorme kaaimannen lichtten op in het schijnsel van de lantaarns. Een vreemde opwinding maakte zich van mij meester. Op handen en knieën kroop ik er voorzichtig naar toe. Plotseling voelde ik een gemene steek in mijn handen. Ik werd gebeten door een vogelspin.
Nodeloze paniek
In blinde paniek sprong ik op en rende als een gek in het rond, recht in de armen van één van mijn mede-expeditiegangers. Die probeerde mij met z’n volle gewicht tegen de grond te drukken. Ik schreeuwde de hele jungle bij elkaar. Maar hij legde uiteindelijk zijn grote hand op mijn mond en fluisterde dat het goed kwam. En toen ik hem aankeek zag ik de mooiste en betrouwbaarste ogen die ik ooit gezien had. Deze man wist precies wat hij moest doen. Het gif van een bepaald soort Phormictopus is soms voor de mens gevaarlijk. Maar die spin komt alleen voor in Afrika. Deze beet was te vergelijken met een bijensteek. Hij zette zijn volle lippen tegen de beet en zoog het gif eruit. Door zijn kalme en adequate manier van optreden kreeg hij mij weer rustig. Onwetendheid is een slechte raadgever en kan nodeloze paniek veroorzaken! (Dat Peter later mijn man zou worden kon ik toen nog niet bevroeden.)
Virus
Om nu alle angst en onwetendheid over gentechnologie weg te nemen, hebben de gemeente en het Beagle Instituut een informatie pagina in voorbereiding die, naar wij hopen, vanaf begin oktober te zien zal zijn op de website van onze gemeente waar al enige tijd hard aan wordt gewerkt. Dat dit enige vertraging heeft opgelopen, ligt besloten in het feit dat het gemeentehuis nog steeds geteisterd wordt door een ellendig virus dat het computer- en internetverkeer voortdurend lam legt. Maar hoop gloort aan den einder! Tot slot zou ik Lodewiek van Gestel nog willen wijzen op een ander gedicht van hem uit de genoemde bundel. ’n Haiku, persoonlijk mijn lievelingsgedicht:
Mijn God, dacht de man
Zwoegend in de tegenwind
Die storm, dat ben ik
Wordt vervolgd
|
 |
Lees ook:
 Wie, wat, waar?
Natuurlijk de natuur natuurlijk
Knalletjes
|
)
