Natuurlijk de natuur natuurlijk

Annie vond het ook, van Trea. Ze was te ver gegaan. ‘Maar die arrestatie slaat nergens op,’ zei ze tegen de Majoor. ‘Ze moeten d’r wel hebben, vindt ik.’ ‘Een stuitende vertoning, zonder enige waardigheid,’ vond de Majoor. ‘Van Alkemade hield zich groots! En die arme John P.! Wat kan hij er nou aan doen?’ Ze haalde haar schouders op. ‘Voor die paar honderd gulden stomerij kosten? Dat had ook anders op gelost kunnen worden.’ Het was een verstilde nazomer, de tijd gevangen in het zachte licht van de middag. Vandaag was De Praethoek van Het Volle Leven voor het eerst weer open en het was goed toeven op het terras achter het multifunctionele dorpshuis. ‘Wilt u nog een kopje koffie?’ vroeg Annie. Ze had de eerste vrijwillige bardienst genomen en ze stond op om naar binnen de gaan. De Majoor knikte instemmend. Op het tafeltje lag de Killendoornse Courant, opengevouwen bij het verslag van Lodewiek van Gestel.

(…) Een vondst waardoor van schoonheid ik bijkans bezweek / ik argeloze wandelaar / dacht dit ei was ach een kievitsei / verscholen leven in het gras / toen bleek / dat het een adderengebroed / vermomd in tere spikkels was (…)

In ‘Het Ei’, een gedicht uit mijn bundel ‘Gras’ (1e druk 1984, 500 verkochte exemplaren) blijk ik op treffende wijze mijn ‘reflecties over de toekomst’ te hebben verwoord. Na wat ik afgelopen maandagavond heb moeten meemaken, lijken me deze sombere bespiegelingen van toen geenszins gedateerd. Want het door het Beagle instituut georganiseerde proefdiner in ons doorgaans zo gezellige dorpshuis was namelijk méér dan een bespottelijke vertoning met klinische hapjes. Het was een voorgekookte farce, die bij menigeen een wel héél wrange nasmaak achterliet.. Met uw welnemen doop ik het ovaalvormige gedrocht op het weiland van Stevens dan ook maar bij deze: ‘Het Ei’.

Burgemeester van Alkemade opende de avond met het uitbrengen van een toost op de samenwerking tussen de gemeente en het instituut. Na een eerste nip van een gemanipuleerd glaasje rood acteerde ze een kreetje van verrukking. Ze vond de afdronk ‘van een fluwelen zachtheid die ze nog niet eerder had ervaren’. Mijn ervaring was echter heel anders. Ik vond deze wijn nogal zweterig. Later zag ik dat de flessen waren gekurkt met kunststof stopjes, die moeten zijn vervaardigd van gerecyclede gymschoenen of zo. Maar dit terzijde. Vervolgens hield John P. Welcome, hoofd communicatie van het Beagle Instituut, een vlammend betoog over het nieuwe voedsel. Er passeerden tal van ongekende mogelijkheden en de daaruit voortvloeiende impact op de wereldvrede. Hij was meer dan een voorlichter! Hij sprak het Woord! En majoor Harre Smeets toastte hem af met een heildronk op de toekomst. De zoveelste ridicule schijnbeweging voor we eindelijk konden proeven van alle pastelkleurige smakeloze prutjes die op versierde tafels waren opgetast.

Dikke luis

En toen gebeurde het onvermijdelijke: Trea Hoogvliet kwam binnengestormd. Incognito, want ze had zichzelf een van stukjes wol vervaardigd schapenmasker voorgebonden. Ik neem aan dat ze verwees naar de gekloonde Dolly. Maar iedereen zag natuurlijk al meteen aan haar niet te verbloemen boezempartij dat zij het was: onze arme Trea Hoogvliet. Deze keer produceerde ze een door merg en been snijdend geblaat. Met de haar slogan ‘Bèèè! Natuurlijk de natuur natuurlijk! Bèèè!’ smeet ze zich met vol gewicht op de tafel en zwom met een forse borstcrawl in de richting van de voorlichter en het college. De ravage was compleet. De exposant van de maand, Frans Harshagel, sprong in aller ijl op om zijn stillevens, waarlangs de gemanipuleerde smurrie al naar beneden droop, te redden. Hoe vaak is Trea nu al niet door de autoriteiten afgevoerd? Ik ben de tel kwijt. Ze is een lieve dikke luis in pels van onze gemeente. Maar haar gedachtewereld, noch haar aanpak is de mijne. Ik ben meer iemand van de stille verontrusting.

Verse worst

Welnu: wat verontrust mij? Niet dat het allemaal nergens naar smaakte, niet het indianengedrag van Trea - die trouwens nog steeds vastzit, omdat ze de totale stomerijkosten niet wenst te betalen. De onrust betreft het feit dat het donkere dreigen boven ons hoofd niet door onze bestuurders wordt weggenomen. Integendeel! Het optreden van Rosa van Alkemade en haar aangeschoten wethouders, versterkte mijn onbehagen. Sta Bunders, de onvolprezen penningmeesteres van kunstkring De Meeuw, beaamde dit. Alles kwam op haar ‘nogal bekokstoofd’ over. Ze sloeg daarmee de spijker in het hout. Ook Annie Bakker, die weer heerlijk naar verse worst rook, fluisterde: ‘En wij slagers, de kleine middenstand? Zijn wij nog nodig?’

Om kort te gaan: Eigenlijk ben ik nogal geschrokken van mijn eigen vooruitziende blik. U kunt die er in ‘Het Ei’ nog eens op na lezen. Mocht u de bundel niet in huis hebben dan kunt een of meerdere gesigneerde exemplaren bij mij bestellen (euro 12,50).

N.B. 16 september a.s.: Lezing over Baudelaire. Neem s.v.p. uw eigen koffiekopje mee! Ik omarm u allen innig.

Wordt vervolgd