Killendoornse Courant - De week met Annie

		Terug naar De week met Annie De filmsuccessen van Annie “Ze mocht van mij alles opschrijven...” Alles wat u wilde weten over Annie M.G. Schmidt (maar nooit durfde te vragen) Heb je een tip voor De week met Annie? Reageer		“Ze mocht van mij alles opschrijven...” Flip van Duijn heeft wel eens geantwoord, toen hem gevraagd was hoe het nou was om de ‘Zoon Van’ te zijn: “Ik maakte een onderscheid tussen de schrijfster Annie M.G. Schmidt en mijn moeder. Dat waren voor mij twee verschillende mensen.” Nu is de biografie Anna verschenen en Flip heeft hem gelezen. Maar over wie ging deze biografie volgens hem: over zijn moeder of over de schrijfster? “Tja,” zegt Flip. “Daar vraag je me wat. Allebei, geloof ik. Ja: allebei... Ach, dat onderscheid was natuurlijk ook wat geforceerd van mij. Mijn moeder wás nou eenmaal die schrijfster. Ik vind het beeld dat Annejet van haar schetst heel erg kloppend. Er staat niets waarvan ik denk: dat gaat niet over de Annie die ik ken.” Flip was vrij intensief betrokken bij de totstandkoming van de biografie. Niet alleen gaf hij Annejet van der Zijl volledige inzage in de privé-correspondentie van zijn moeder, ook sprak hij haar regelmatig: “Ik heb Annejet van het begin af aan alle vrijheid gegeven, ze mocht van mij alles opschrijven. Er was eigenlijk maar één ding waar ik moeite mee had, dat was mijn moeders zelfgekozen dood. Ik wist niet of ik dat nou wel in het boek wilde hebben. Het staat er nu in, maar gelukkig niet op een sensatieachtige manier. Zoals Annejet het beschrijft is het een logisch einde van het leven van Annie.” Kritisch Opvallend aan het boek is de grote rol die is weggelegd voor Dick van Duijn, Annie’s partner en de vader van Flip: “Ik ben echt blij met de plek die hij in de biografie gekregen heeft. Het is een goeie vondst van Annejet, dat ze het schrijverschap van mijn moeder koppelt aan de relatie met mijn vader. Ik geloof ook wel dat het waar is. Toen ze hem leerde kennen, begon ze als een bezetene te schrijven en nadat hij overleden was, werd de hoeveelheid werk en de kwaliteit daarvan een stuk minder.” Van der Zijl beschrijft Dick van Duijn als een kritische man, die maar weinig moet hebben van het literair-culturele wereldje waar Annie in verkeert. Het liefst woont hij ongestoord met zijn ‘Anna’ in Frankrijk (de naam ‘Annie Schmidt’ vond hij verschrikkelijk, en ‘Annie M.G. Schmidt’ zei hij alleen als hij kwaad was!). “Ik denk dat mijn vader één van de weinige mensen was op wiens oordeel Annie vertrouwde. Toen hij overleden was bleef ze wel met hem ‘doorpraten’, maar die scherpe, kritische blik van hem ontbrak in het latere werk.” Vilein Uit de biografie blijkt ook hoezeer Annie het verhaal van haar eigen leven in latere jaren naar haar eigen hand zette: “Ze had een ontzettende neiging om alles mooier te maken dan het was. Dat hing gedeeltelijk ook samen met het adagium ‘Zeur niet’, waar ze sterk aan vasthield. Ik heb haar bijvoorbeeld nooit eens gehoord over de minder leuke episodes in haar leven, altijd maakte ze er weer een leuk verhaal van. Dat vond ik wel eens vervelend. Ik ben dus blij dat Annejet een hoop van die anekdotes doorprikt. Want het was natuurlijk niet alleen maar allemaal leuk. In haar laatste jaren was het vaak zelfs helemaal niet leuk. Ze dronk regelmatig iets te veel en dan kon ze heel vilein worden, dan speelde haar gifklier weer op. Ik weet nog dat ze een keer heel kwaad op me was, omdat ik op een meisje verliefd was geworden terwijl ik getrouwd was en een kind had. Toen heeft ze me in het openbaar flink de les gelezen. Daar was ik niet zo blij mee, om het maar voorzichtig te zeggen.” Mompelen Is het niet raar om zo’n boek over je moeder te lezen, waar je zelf ook nog eens regelmatig in voorkomt als ‘het kleine Flipje’ of ‘Flip, die op school niet wilde deugen’? “Ach, dat ik zelf zo vaak in dat boek genoemd word, is wel logisch. Ik heb Annejet veel van die informatie zelf gegeven. Het is voor mij vooral raar dat het beheren van de nalatenschap van Annie nu al zeven jaar mijn ‘beroep’ is. Mensen bellen mij regelmatig op met allemaal plannen voor dat werk en dan moet ik daar al dan niet toestemming voor geven. Ik ga me daardoor langzaam maar zeker ook steeds meer met haar vereenzelvigen. (grinnikend) Als ik niet uitkijk, dan eindig ik straks nog als Norman Bates, die hoofdpersoon uit de film Psycho. Met zo’n dekentje op mijn schoot zit ik dan de hele dag tegen mijn dode moeder aan te mompelen. ‘Nee moeder... Jahaa moeder...’. En dan ga ik natuurlijk ook zo’n hotel beginnen.” Ach, een passende naam voor zijn hotel heeft Flip dan in ieder geval al: wat zou het anders kunnen zijn dan ‘Pension Hommeles’?