'Heeft mijn vader...'
'Ja,' zei ze. 'Dominee is zo tekeergegaan.'
'Wanneer dan? Waar dan?'
'Gisteren. Aan het sterfbed van Ka.'
'Daar geloof ik niks van,' zei ik kwaad.
'Toch is het zo. Leentje Wisse kwam kreupel thuis want de dominee had haar geslagen. En dan nog wel bij een sterfbed.'
'Van wie heb je dat dan gehoord?'
'Van Leentje zelf. Dominee is toch zo driftig, dat weet je toch? En áls ie driftig is, nou, dan kan ie tekeergaan, dat weet je toch?'
Ja, dat wist ik heel goed. Een paar weken geleden had hij een stoel in mekaar getrapt. Een nieuwe stoel die m'n moeder bij een uitverkoop gekocht had. Er was ruzie ontstaan over die aankoop, een ruzie die escaleerde, zoals alle ruzies tussen m'n ouders, totdat mijn vader met een ferme zwarte laars de stoel kapot trapte en riep: 'Dáár dan!'
Waarna mijn moeder huilde en riep: 'Dierenbeul!'
Dat sloeg dan weer op de schop die hij de poes had gegeven tijdens diezelfde ruzie.
Maar dat mijn vader zo'n driftbui gehad zou hebben bij een sterfbed, dat kon ik niet geloven.