Op de achterkant van dit boek staat:

Zo rond haar tachtigste is Annie Schmidt gaan opschrijven ‘wat ze nog wist’ van haar Zeeuwse kinderjaren, en van haar jeugd. Te midden van rechtgelovige ‘landbouwers’, trouwe kerkgangers in zwart laken of met witte kap, groeide de kleine Anna op, die het maar niet kon laten zich een ‘stadsmeisje’ te voelen, een vreemde eend in de bijt. ‘Nee, we waren geen buitenmensen, we waren huismussen. De pastorie was een burcht waarin wij ons veilig waanden tegenover de barre wereld van de landbouwers.’ Maar ook die grote, warme, vertrouwde pastorie waarin ze opgroeide, ontsnapte met zijn bewoners niet aan de scherpe observatie van de kleine Anna/Annie, die vaak meedogenloos is, soms ook van hartelijk medeleven getuigt.