'Hij is in het water geraakt,' zei Pluk. 'En ik probeer hem er uit te trekken.'
'Dat is flink van je, m'n jongen,' zei een van de militairen. 'Ik ben de Majoor en Langhors is mijn peerd. En dat daar is de adjudant. Hijsen maar!' Pluk liet z'n kraan werken. En daar kwam het paard langzaam naar boven.
'Je moet zelf een beetje meewerken!' schreeuwde Pluk.
'Dat doe ik al!' riep Langhors. 'Maar m'n hoeven zitten in de modder.'
'Hoe heb je toch zo onvoorzichtig kunnen wezen?' vroeg de Majoor. 'Ik heb je nog zo gewaarschuwd.' En tegen Pluk zei hij: 'Jij bent geloof ik die jongen die in de torenkamer woont? Ik heb je al meer gezien. Ik woon ook in de Petteflet. Heb je 't naar je zin?'
'O ja,' zei Pluk. 'Ik woon daar heerlijk.'
'Komt er nog wat van?' brieste Langhors. 'Ik word al kouwer en kouwer. Schiet een beetje op.'
Het ging maar heel langzaam en het duurde erg lang voor het paard met alle vier z'n hoeven op het droge stond.
'Bedankt, bedankt...,' zei de Majoor. 'En als ik je soms eens helpen kan. ..gráág! Je weet nooit of ik niet eens iets terug kan doen voor je. Tot ziens.'