'Dat daar zijn mijn billen.'
'Maar... dat geloof ik niet...,' stamelde Pluk.
'Ik zal met m’n staart zwaaien,' zei het paardenhoofd. 'Dan zul je 't zien.'
En nu zag Pluk in de verte de staart van het achterstuk hevig heen en weer gaan.
'Je. ..je moet wel een érg lang paard zijn.'
'Ben ik ook. Ik ben Langhors, het langste paard van de wereld.'
'En waar hoor je thuis? En van wie ben je? Wie is je baas?' vroeg Pluk.
'Help me liever op het droge,' zei Langhors. 'Help liever, in plaats van uren te staan meieren en vragen. Heb je een kraanwagen of heb je geen kraanwagen?'
'O jazeker ' zei Pluk. 'Ik help je. Kun je misschien iéts dichter bij de wal komen?'
Langhors waadde moeizaam naar de kade. Pluk maakte de haak van de kraan vast aan z'n halster en ging in z'n wagentje zitten. 'Pas op... daar gaat ie dan!' riep hij.
Op dat moment kwamen er twee militairen de hoek om. Ze liepen hard. 'Langhors!' riepen ze. 'Wat is er gebeurd?'