Dries en de Weerwolf

In het midden van het hartje van het binnenste van het Muiskleurig Gebergte woonde de Weerwolf.
Hij was groot en verschrikkelijk. Zijn ogen sproeiden vuur en zijn tong had karteltjes. Lange witte scherpe tanden had hij en iedere avond om zes uur stiet hij een gebrul uit, waarvan het hele Muiskleurige Gebergte sidderde.
'Moeder, dat is de Weerwolf weer,' zeiden de kinderen van het dorp. Dan werden de luiken en de deuren met grendels afgesloten en iedereen kroop onder de dekens van angst en dan kwam de Weerwolf in het dorp. Dreunend kwam hij de berg af gedraafd, aldoor maar huilend en briesend en hij stormde de dorpsstraat in. Hij bonsde met zijn poten tegen de ramen en deuren, O, het was verschrikkelijk griezelig. En als hij eindelijk weer weg was, had hij wel twaalf geiten en dertig konijnen opgevreten. Maar wat kon je ertegen doen? Niemand wist het en alle mensen waren even bang en ongelukkig.
Maar toen de boze Weerwolf op een avond de oude overgrootmoeder van de gemeentesecretaris opvrat met huid en haar, toen werd het dorp zo vreselijk verontwaardigd! Nu moest er een eind aan komen.