Ze sprak heel keurig en damesachtig. Maar wat was ze nat. Het rode haar viel in piekerige sliertjes om haar hoofd en haar mantelpakje was druipnat en gekreukeld.
En ineens had hij zo'n medelijden met haar. Precies een zielige halfverzopen poes. Een aanloopkat!
'De visjes zijn helaas op,' zei Tibbe. 'Maar als u zo'n honger hebt... ik heb wel een scho...' Bijna had hij gezegd: een schoteltje melk. '...een bekertje melk voor u.
En een boterhammetje misschien? Met sardientjes?' 'Erg graag,' zei ze beleefd, maar intussen keek ze scheel en woest van de honger.
'Legt u dat dan maar terug,' zei Tibbe en hij wees op de graat die ze nog in haar hand had.
Ze gooide de graat in de pedaalemmer. En daar zat ze dan schuw en nat op de keukenstoel toe te kijken hoe Tibbe een blikje sardines openmaakte.
'Mag ik misschien weten hoe u heet?' vroeg Tibbe.