Hoofdstuk 2: Het bovenste knopje (fragment)

'Hè, hè,' zei Abeltje, 'eventjes rust...'
Een poos lang kwam er niemand in zijn lift. Hij zat op z'n bankje en keek naar het bovenste groene knopje. Het leek toch wel een écht knopje. Wat zou er gebeuren, als hij er 's op drukte. Zou hij het doen? Ach, er zou waarschijnlijk niets gebeuren. Gek, dat nou iedereen weer beneden bleef, bij die verloting en dat er niemand naar boven wilde. Of... ja, daar kwam toch iemand. Het was warempel Laura, zijn buurmeisje uit de Kerkstraat, die met hem in de klas gezeten had.
'Ik heb nog nooit in een lift gezeten,' zei ze. 'Mag ik 's naar boven?'
'Jawel,' zei Abeltje, 'kom maar. 'n Ogenblikje, daar komt nog iemand.'
Er kwam een man binnen met een rond hoofd en een bontkraagje op zijn jekker. 'Zo, jongeman,' zei hij. 'Ik wou graag naar de vierde etage. Ik moet naar de tapijtafdeling. Daarvoor moet ik toch naar de vierde ?
'Jawel, meneer, ogenblikje meneer,' zei Abeltje.